बागुलबोवा

रात्र पसरते जेंव्हा भवती समोरच्या त्या आंब्यावरती येऊन बसतो बागुलबोवा कुणा न कळतो त्याचा कावा ! मी तर या डोळ्यांनी पाहे भीषण त्यांचे रूप असे हे : पिकलेली डोक्यावर शेंडी -तागाची तकतकती पेंढी ! गरगर फिरती हिरवे डोळे -गारेचे चकमकते गोळे ! आणिक खाली नाक फदाडे पडक्या भिंतीतील कोनाडे ! जीभ फिरे दातांतून पाही -सुसर जशी खडकातून येई. दांत वाटती दगडच काळे कान सुपाच्याहून मोठाले. -बागुलबोवा पण म्हातारा उमर त्याची काय विचारा : "सात कमी वय सात हजारा !" काही न त्याला दुसरे पचते, पोर शेंबडे रडावे रुचते ! घेऊन जातो असली बाळे आणिक भरतो अपुले ढोले ! पसरूनि पाने नंतर त्यावर आपण बसतो त्या पानांवर; आणिक जेंव्हा पिकते आडी एक हळू मग खाण्या काढी! झाड पहा ते पुढचे हाले बागुलबोवा तिकडे गेले ! -विंदा करंदीकर