दूर पाउस कोसळून गेला

" दूर पाउस कोसळून गेला                
दवांना ललाटी तुझ्या आसारा...!! 
काळ्या विवरात विरले मेघ
सुर्य ढळता कुणाचे वेध ?  
ऊर आतुन पोखरुन गेला ..... 
दवांना ललाटी तुझ्या आसरा !!
दूर पाऊस कोसळून गेला !!
निळ्या अंबराला कळेना कधी
धुंद पवना कळेना ही भाषा ..
सूर शोधून सुचवून गेला !!! 
दवांना ललाटी तुझ्या आसरा ... 
दूर पाऊस कोसळून गेला ! ! 
माझ्या पावसाला विचारा तरी  
कधी तो बरसेल वेड्याच्या दारी ??
चिर कोरुन ह्रिदयात गेला ..!!
 दवांना ललाटी तुझ्या आसरा ...
 दूर पाऊस कोसळून गेला !!!"

काही कळतच नाही ,,,,.

 

काही कळतच नाही ,,,,..
पाऊस येन आणि तुझ येन ,,,,
पाऊस आला कि तू येतेस कि ...
तू आलीस कि पाऊस येतो ,,
काल असच झाल ,,,तू आलीस ....
... ... ... पावसाचा अंदाज असतानाच ..
गडबडीत हातात काहीतरी दिलेस .
आणि म्हणलीस ,,,,
पाऊस येईल भिजेन मी जाते ,,,
बर्याच दिवसातून आज भेटणार होतीस ,,,
खरच हा पाऊस पण न ....?
काही कळतच नाही ,,,,..
पाऊस येन आणि तुझ येन ,,,,
पाऊस आला कि तू येतेस कि ...
तू आलीस कि पाऊस येतो ,,
हातात दिलेलं काय होत ,,,
बघितलं तर एक छत्री आणि एक चिट्टी,,,
चीट्टीत काय होत ,,,
उद्या छत्री घेऊन पावसात भेटण्याचे ठिकाण ,,,,
खरच हा पाऊस पण न ....?
काही कळतच नाही ,,,,..
पाऊस येन आणि तुझ येन ,,,,
पाऊस आला कि तू येतेस कि ...
तू आलीस कि पाऊस येतो ,,

आठवणी.....

तुझी आठवण आली आणि
पावसाला सुरूवात झाली.........
ढगान्चा गडगडात विजेचा कडकडात
मनी होत होत्या आठवणी
अजूनच दाट.............
... आठवणी आणि पाऊस दोन्ही
वाढतच -बरसतच गेल्या.........
प्रत्येक थेम्बाने तुझा
स्पर्श जाणवून दिला.............
वा-याच्या झुळूकी सोबत
मातीचा सुगंध जणू
तुझाच तो भासला.................
आठवणीचे आणि पाण्याचे
ओहोळ वाहतच राहिले........
सूर्य तरी कसा मागे राहिल
तोही तुझी आठवण घेवून आला
आणि मनाच्या आभाळात
इन्द्रधनुष्य देवून गेला...............
मनाची अवस्था झाली अशी
पाऊस पडल्यावर आपल्या
रस्त्याची होते जशी.............
पाऊस आता थाबला आहे
पण आठवणीना कुठे
बंधारा आहे..................................!

तुझ्याशिवाय

तुझ्याशिवाय

आभाळ जेव्हा भरून येत
पावसाने तेव्हा थांबायचं नसत
होईल मोकळ आकाश
म्हणून विजेने गर्जायच नसत
तेव्हा करायची फक्त साथ
मातीने पावलांची आणि
भिजल्या क्षणांनी ......
तुझ्या आठवणींची

पान पान शहारून येत
तेव्हा दवबिंदूने लाजायचं नसत
मरण कुशीत येईल आता
म्हणून पानाने ओसरायच नसत
तेव्हा पहायची फक्त वाट
आसवाने डोळ्यांची आणि
अर्ध्या जागलेल्या स्वप्नाने
तुझ्या आभासांची

होईल वाऱ्याची ओळख
तेव्हा फुलाने दरवळायच असत
अस असत दुख म्हणून
गंधाने वेदनेला टिपायच नसत
तेव्हा मात्र कराययचाच फक्त घात
विव्हळणार्या चांदण्यांनी
क्षय झालेल्या पौर्णिमेचा आणि
अस्तीवाहीन वाऱ्याच्या ओळखीने
तुझ्या जाणीवेचा

पसरतील हात अंगणाचे जेव्हा
तेव्हा करायची अंधाराची मुठ
काळोखाला नसतेच जाग
उजेडातल्या सावल्यांची म्हणून
क्षीतीजाने काजळायाच नसत
त्याने जाळायची वात
सूर्याच्या विभोर स्पर्शाची आणि
काळ्याभोर शाईने तुझ्या कवितांची
बस्स इतकंच मग झाल
आणखीन काय ???
तुझ्याशिवाय इतक बास आहे मला

पाऊस पडून गेल्यावर........

पाऊस पडून गेल्यावर, मन पागोळ्यांगत झाले
क्षितीजाच्या वाटेवरती पाण्यावर रांगत गेले

थेंबांना सावरलेल्या त्या गवतांच्या काडांचा
पाऊस पडून गेल्यावर, मी भिजलेल्या झाडांचा

पाऊस पडून गेल्यावर, मन थेंबांचे गारांचे
आईस चकवूनी आल्या त्या डबक्यांतील पोरांचे

मोडून मनाची दारे, येवुली पाऊल भरती
पाऊस पडून गेल्यावर, या ओल्या रस्त्यावरती

पाऊस पडून गेल्यावर, मी चंद्रचिंब भिजलेला
विझवून चांदण्या सार्�या, विझलेला शांत निजलेला

पाऊस पडून गेल्यावर, मन भिरभीरता पारवा
पाऊस पडून गेल्यावर, मन गारठता गारवा

भरलेला पाऊस मी

भरलेल्या डोळ्यांनी पाहिला होता..
भर पावसात हात निसटताना ही
अश्रू डोळ्यात राहिला होता...

होते रुसवे फुगवे, होते अनेक बहाणे
तिला चिडवून तिलाच समजाविणे..
तिच्या आठवणीत मन माझे शहारले होते
तिच्या सोबत घालवलेले क्षण तेव्हा डोळ्यातून निसटले होते...

माझे अश्रूसुद्धा त्या पावसात मिसळले होते
साथ माझी सोडताना मी त्यांना पाहिले होते..
मनाचा नभ डोळ्यांच्या कडांवर विसावला होता
तू दूर गेल्यावर तो बांधही त्यांनी फोडला होता...

सुटलेला गार वारा मला स्पर्शुनी सांगत होता
आता हा खेळ फक्त आठवणींचा राहिला होता..

भरलेला पाऊस मी.. भरलेल्या डोळ्यांनी पाहिला होता.

आठवणीतला पाऊस

पाऊस बालपणीचा

व्रात्य खोडकर मुलासारखा

कागदाच्या होडया करायला लावून

चिखलात मनसोक्त भिजवणारा

पाऊस शाळेच्या वयातला

दप्तर आणि रेनकोट सावरत

लवकर शाळा सुटण्याची

वाट पहायला लावणारा...

पाऊस तरुण वयातला

एकाच छत्रीत फिरताना

नकळत होणार्या स्पर्शाने

अंगावर रोमांच फुलविणारा...

पाऊस उतारवयातला

तब्येतीला सहन न होणारा

तरीही तारुण्यातील आठवणींनी

मन कासावीस करणारा...

असा पाऊस आठवणीतला...

हवाहवासा वाटणारा!

-विलास समेळ,