" दूर पाउस कोसळून गेला एकटेपण.. कधी पहाटेच्या दवाच्या टिपासारखं,रसिक, कधी हळवं, कधी नादखुलं, कधी व्यवहारी, कधी भाबड़, कधी रागीट, कधी हसरं, वेड ते एकटेपण, आणि वेडा तो थेंब.. साथ असली त्याची, तरी सोबत नसत मन |
कपाळमोक्ष तर ठरलेलाच आहे!"
"मग आपल्या हाती काहीच नसताना
विचार करुन आणि अंतर्मुख होउन
काय करणार आहेस?
त्यापेक्षा छान गप्पा मारू आणि वेळ आली,
की अनंतात विलीन होउन जाऊ."
"त्याने काय होणार?
कपाळमोक्ष टळणार आहे का आपला?"
"अच्छा, म्हणजे तुला काळजी लागुन राहिली आहे
ती तुझ अस्तित्व संपून जाण्याची!"
"का?तुला नाही लागुन राहिली आहे काळजी?"
"नाही.आपला ढगात जन्म होतो,
त्याच क्षणी अपल भवितव्य ठरलेल असत
.ढगाला आपला भार असह्य झाला,
की तो आपल्याला सोडून देणार.
मग गुरुत्वाकर्षणाच्या ताब्यात जाउन
खाली डोक वर शेपुट असा आपला प्रवास सुरु होतो.
यात आपण काय करू शकतो?"...
एक आजोबा हातात पिशवी सांभाळत,
वाऱ्याने उलटी होत असलेली
छत्री सावरत कसेबसे चालत होते.
पहिला थेंब त्यांच्या छत्रीवर पडला
आणि मग घरंगळत जमिनीवर पडला.
चाफ्याच डौलदार झाड़
दुधाळ फुल अंगावर लेवून
हिरवी वस्त्र नेसून सजल होत
.भार सहन न होउन पान वाकल आणि
थेंबन जमिनीवर उडी घेतली.
तितक्यात पहिल्यान दुसर्याला मिठीत झेलल.
दूसरा म्हणाला,"आता मी वाट बघतोय,
वाफ होउन ढगात जाण्याची आणि
पुन्हा थेम्ब होउन बरसन्याची.
थेम्ब होउन पडण्यात किती मजा असते, ते मला आज कळल!".
